1. Jak nazywa się jeden z „ojców” sztuki barmańskiej przedstawiony na rycinie po prawej stronie…

2. …i jak nazywa się drink, który przygotowuje?

 Odpowiedzi z hasłem „Konkurs” w temacie wiadomości prosimy przesyłać za pomocą zamieszczonego tutaj formularza.

O przyznaniu nagród zadecyduje kolejność nadesłanych wiadomości.

 Bar Symposium Warszawa, 13-14 września 2010, centrum kultury w byłej fabryce wódek „Koneser”, ul. Ząbkowska 27/31, Warszawa, www.barsymposium.pl.

Pełny program imprezy: http://www.barsymposium.pl/pl/page/1,program

 Wieczór poprzedzający rozpoczęcie Bar Symposium to świetna okazją żeby zapoznać się z uczestnikami oraz prelegentami. Zapraszamy wszystkich na Aperitif do Paparazzi The Original Cafe Bar na ul. Mazowieckiej 12 od godz. 20:00, gdzie będziecie mogli skosztować wyśmienitych koktajli w promocyjnych cenach oraz miło spędzić wieczór (wstęp na hasło: Bar Symposium).

 A po dwóch dniach pełnych prelekcji oraz zwiedzania stoisk na pewno każdemu przyda się chwila odpoczynku i relaksu. Zapraszamy wszystkich uczestników oraz przyjaciół na Digestif – oficjalne zamknięcie Bar Symposium, które odbędzie się w Iguana Lounge przy ul. Zajączkowskiej 11 od 21:00. Będzie to świetna okazja żeby porozmawiać, podzielić się wrażeniami o BSW oraz skosztować wyśmienitych drinków w promocyjnych cenach (wstęp na hasło: Bar Symposium).

 Do zobaczenia na Bar Symposium!

 Źródło zdjęcia – „The Savoy Cocktail Book”.

W przypadku SoCo zmianom poddano kształt opakowania, jak również wygląd nakrętki i etykiety. Mają one odzwierciedlać ducha kosmopolitycznego, tętniącego życiem Nowego Orleanu, gdzie narodził się (jako alternatywa dla ostrej whiskey) ten właśnie trunek.

 W wygladzie The Famous Grouse Scotch Whisky zmianie ulega sama etykieta, jej rozmiar i tłoczenie na butelce czyniąc ją bardziej dostojną. Zmiany mają na celu odświeżenie wizerunku i podkreślenie charakteru Premium. Receptura Słynnej Kuropatwy od 30 lat pozostaje niezmienna.

 Opracowano na podstawie informacji prasowej Brown-Forman.

 Bison Meadow Punch

• 500ml wódki na trawie żubrowej (Żubrówka lub Ż.G. na trawie żubrowej)
• 125ml wermutu Bianco
• 50ml Becherovki (alternatywnie Jägermeister’a)
• Ok. 125ml świeżo wyciśniętego soku z cytryny
• Ok. 175ml prostego syropu cukrowego (1:1 objętości cukru i wody)
• 500ml gęstego soku jabłkowego
• 1 pomarańcza pocięta na segmenty
• 4 brzoskwinie pocięte na segmenty
• 2 małe kawałki laski wanilii
• Woda sodowa/ mineralna mocno gazowana (opcjonalnie)

Na dnie wazy ugnieć delikatnie kawałki laski wanilii, wrzuć pocięte na segmenty owoce, dodaj wódkę, wermut, Beherovkę i sok jabłkowy. Wszystko odstaw do lodówki na ok. 4 godziny (do przegryzienia). Przed podaniem całość zbalansuj sokiem z cytryny i syropem cukrowym, po czym zasyp dobrze zmrożonym lodem (lub włóż jedną dużą bryłę [woda filtrowana w plastykowej formie zamrożona w zamrażalce]). Rozlewaj do szklanek chochlą, (opcjonalnie) uzupełniając odrobiną dobrze schłodzonej wody sodowej/ mineralnej, mocno gazowanej.

Naczynie: waza 2,5-3 litrowa.

 Na zdrowie!

Mam nadzieję że pogoda się poprawi…

RC

Dołączamy się do życzeń dla ŻG.

Opracowano na podstawie materiałów prasowych producenta.

Na razie na drugiej pozycji z niewielką stratą do lidera. Powalczymy do końca .

Szczegóły dotyczące konkursu i aktualne wyniki głosowania znajdują się na stronie: zlotestrony.wprost.pl/strona_miesiaca/

Za wszystkie głosy serdecznie dziękujemy!

Jeżeli chcielibyście podzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem, prezentując je szerszej publiczności w formie artykułu napiszcie do nas za pomocą formularza kontaktowego.

Na inaugurację serii, tekst o historii Mojito nadesłany do nas przez Bartka Rurarza:

Koktajl, o którym słyszał prawie każdy. Bez obaw możemy go zamówić w lokalnym pubie w Havanie i modnym klubie w Tokio wiedząc, że zawsze dostaniemy ten sam drink. Swoją sławę zawdzięcza orzeźwiającemu smakowi – połączeniu rumu, limonki, cukru i mięty oraz gazowanej wody. Dzięki temu popularny jest w klubach i nadmorskich kurortach, gdzie sprawdzają się jego właściwości orzeźwiające i gaszące pragnienie . Rozpropagowany został przez turystów z całego świata, którzy poznawszy smak drinka, przywozili recepturę do swoich krajów.

Jednego możemy być pewni – mojito pochodzi z Kuby, natomiast istnieje kilka wersji jego powstania. Najprawdopodobniej prekursorem mojito był drink „El Draque” nazwany na cześć kapitana Francisa Drake’a. Pierwotnie wyrabiany był z tafii, czyli destylatu otrzymywanego z trzciny cukrowej, pierwowzoru rumu o podłym smaku i zapachu. Dodatek limonki, cukru i mięty był prozaiczny, nie chodziło bowiem o tworzenie wyrafinowanych kompozycji smakowych, a jedynie o ukrycie kiepskiego smaku tafii. Dopiero około 1650 r. do przygotowywania mojito zaczęto używać rumu. Jednak w tym czasie nie obowiązywała jeszcze ta nazwa drinka. Według innej wersji twórcami koktajlu byli afrykańscy niewolnicy pracujący przy uprawie trzciny cukrowej. Mieli oni stworzyć napój z trzciny, do którego dodawano limonki, aby przełamać jego słodycz. Niektórzy też za kolebkę mojito uważają knajpę La Bodeguita del medio należącą do Ernesta Hemingwaya. O ile barmani tam pracujący znacznie przyczynili się do popularyzacji koktajlu, to twierdzenie, że są jego twórcami jest nieprawdą.

Istnieje też kilka wersji na temat pochodzenia nazwy. Podobno tubylcy mianem “mojo” określali ogólne powodzenie życiowe, urok co zostało przyjęte jako eufemizm określający erotyczną potencję. Co ciekawe “mojo” to także kwaśny sos doprawiany sokiem z limonki, jednak hiszpańska wymowa brzmi „moxo” co zaprzeczałoby tej teorii. Nazwa może pochodzić także od hiszpańskiego określenia „coś mokrego”, które brzmi „mojado”. Świetnie oddawałoby to orzeźwiający charakter drinka.

Do wykonania mojito potrzebne są:

*40ml białego rumu                                                        

*połówka limonki

*10-12 listków mięty zielonej

* dwie łyżeczki brązowego cukru

*woda gazowana

*kruszony lód

Limonkę kroimy w ósemki, listki mięty delikatnie uderzamy ręką, aby wydobyć cały aromat – wszystko wrzucamy do szklanki typu Highball i zasypujemy dwoma łyżeczkami cukru. Następnie ugniatamy wszystko muddlerem przez kilka sekund. Dodajemy kruszonego lodu i dolewamy białego rumu. Wszystko delikatnie mieszamy i dopełniamy gazowaną wodą. Garnirujemy topową gałązką mięty i cząstką limonki. Podajemy z dwoma słomkami.

Wielu barmanów zmienia recepturę kierując się własnymi racjami – używanie syropu cukrowego zamiast cukru czy dodawanie mięty bez jej rozgniatania. Jest to stosunkowo czasochłonny drink więc wielu barmanów przygotowuje limonkę i mięte z cukrem w szklankach i przechowuje w lodówce. Powstały też pre-mixy do robienia mojito zawierające sok z limonki, cukier i miętę. Według wielu jest to profanacja, a tego typu mixy są popularne głównie w USA.

Do znacznej popularyzacji mojito przyczyniła się firma Bacardi. To ona zaczęła jako pierwsza produkować biały rum. Już od ponad 100 lat firma prowadzi kampanię reklamową zakrojoną na szeroką skalę mającą na celu popularyzację mojito. Reklamy telewizyjne, eventy, portale czy bilbordy sprawiły, że drink kojarzony jest z marką Bacardi. Doszło nawet do tego, że w recepturach zamiast „40 ml białego rumu” używa się „40 ml Bacardi”. Strona internetowa Bacardi poświęcona mojito: www.bacardimojito.com.

Świetną reklamą dla drinka było skojarzenie go z osobą słynnego Ernesta Hemingwaya. Podobno obok daiquiri był to ulubiony drink pisarza. Plotki głoszą, że o ile daiquiri pił wzmacniane rumem w wersji Papa Double, o tyle mojito rozcieńczał wodą, aby złagodzić jego smak. Były to najpopularniejsze drinki serwowane w knajpie Hemingwaya La Bodeguita del medio.

Do tej pory oglądać można napis wykonany przez samego Ernesta poświęcony tym dwóm drinkom. Autor także niejednokrotnie ukazywał swoich bohaterów z mojito w ręce. Udanym product placementem  było umieszczenie mojito w kinowej wersji „Policjantów z Miami”. Drinkiem raczył się walczący z przemytnikami kokainy, policjant Sonny Cockett.

(Źródła zdjęć: ggrill.com, bacardimojito.com, davidlansing.com)

Bartek Rurarz

Świetnie wyważony smakowo, pokazuje jak wielkimi mistrzami byli barmani dawnej złotej ery. Między innymi twórca Aviationa. Aczkolwiek nie do końca wiadomo komu ten laur się należy.

Wiele wskazuje na to, że mógł to być Hugo Ensslin, barman nowojorskiego hotelu Wallick, w którego książce Recipes for Mixed Drinks (1916) przepis na Aviationa pojawia się po raz pierwszy.  Nieco później kolejny, aczkolwiek trochę zmieniony przepis, zawarł w słynnej The Savoy Cocktail Book Harry Craddock. Harry jednak, z tylko sobie wiadomych powodów, opuścił jeden ze składników od którego najprawdopodobniej sam koktajl zaczerpnął nazwę. Ale też przyznać trzeba, że jego wersja, wśród „wtajemniczonych” w Aviationa barmanów, jest nieco bardziej rozpowszechniona. Głównie z powodu ograniczonej dostępności do wspomnianego (ominiętego przez Harrego) składnika. O ile w wielu barach można bowiem znaleźć Maraschino, to z likierem fiołkowym jest już nieco trudniej. Z tego co wiem wytwarza go tylko kilku producentów: Monin, Rothman & Winter,  Benoit Serres a ostatnio również niemieckie The Bitter Truth.

Oryginalnie receptura Aviationa według Enslinna przedstawia się następująco:

• 1/3 soku cytrynowego

• 2/3 ginu El Bart (raczej nie do dostania, chyba, że na jakiś aukcjach)

• 2 dashes Maraschino

• 2  dashes  Creme de Violette

Jak już wspominałem Harry usunął z przepisu Creme de Violette pozostawiając pozostałe składniki w takich samych proporcjach. No cóż jego Aviation nie traci wiele na smaku ale brakuje mu też tego delikatnie błękitnego odcienia nieba.

Przygotowując Aviationa dla siebie najczęściej pozostaję przy wersji pierwotnej; zwiększam tylko minimalnie proporcję Maraschino kosztem soku cytrynowego, więc wersja, którą delektuję się między innymi w tej chwili to:

• 50ml dobrego ginu (Tanquray Ten)

• 15ml świeżego soku cytrynowego

• 15ml Luxardo Maraschino

• 5ml Creme de Violette (The Bitter Truth)

Wszystkie składniki należy wstrząsnąć z lodem i przecedzić (przez podwójne sitko) do czarki koktajlowej.

Później tylko wisienka koktajlowa dla dekoracji i…

…pozostaje mi życzyć wam smacznego.

A dla zwolenników innego toru lotu wersja molekularna przygotowana przez Jamiego Boudreau:

http://www.smallscreennetwork.com/video/26/molecular_mixology_aviation/#vcx_xocz9tdg4081

J.W.

Życzymy ciekawej lektury.

Do zobaczenia na Bar Symposium.

Opracowano na podstawie materiałów prasowych producenta.

Oto oryginalna receptura:

French Bison-Tini

• 50 ml Żubrówki
• 60 ml soku ananasowego
• 12,5 ml likieru Chambord

Wszystkie składniki wymieszać, przelać do kieliszka koktajlowego i udekorować.

 (Można także wstrząsnąć składniki w shakerze z lodem – w ten sposób powstanie apetyczna piana i udekorować wszystko 2-3 malinami – przyp. RC)

 Opracowano na podstawie materiałów prasowych producenta.